Des perspectives pour l’avenir contre l’extrémisme

Originally posted on Bleri Lleshi's Blog:

blerilleshiCe début d’année est de ceux que l’on souhaiterait oublier le plus vite possible. Si nous voulons éviter que d’autres évènements similaires aient lieu en Europe, nous devons comprendre comment de telles attaques ont pu être menées, à Paris, par des jeunes nés et ayant grandi en France.

Incitation à la peur

Depuis les attentats, la machine médiatique à inciter à la peur a fonctionné à plein régime. Sur les réseaux sociaux, mais également en-dehors, j’ai entendu et vu des gens parler d’une « 3e Guerre Mondiale », d’une « attaque contre l’Occident » ou d’une « Guerre entre l’Occident et les Musulmans ». Oui, certains ont même interprété les attaques terroristes de Paris comme un signe de la fin des temps. Le Premier Ministre de fait, le Maire d’Anvers, voudrait de tout son cœur faire descendre l’armée dans les rues pour cette fin du monde annoncée. Les ministres de la Défense et de l’Intérieur…

View original 1.047 woorden meer

I sat in a meeting two years

Originally posted on kelzbelzphotography:

I sat in a meeting two years ago, waiting to get out of the unit (mental health inpatient ward). They agreed I could leave. As the doctor stood up without looking at me and said “looks like you have BPD or borderline personality disorder”. I got angry after all there were ten people in the room most strangers. I was given no information and set out in the big wide scary world. I looked online and I was scared as I saw page after page of doom. Fear of being abandoned, heightened feelings of emotions, high suicide rate, risky behaviour, self harm, drinkers, drugs, risky sexual behaviour, does not react in same way to medication or therapy. Relapse extremely high. In other words I saw no hope.

Still I battled through therapy. I didn’t cut, nor do drugs. I didn’t attempt to take my life again. I dont sleep around…

View original 208 woorden meer

Briefje aan de wereld

DeWereldMorgen.be

    Auteur Reina Rasti

Het is zover. Ik had nooit gedacht dat het moment er ging komen dat ik me meer zou ergeren aan de artikels en journalistiek van de Morgen en De Standaard dan aan die van Het Laatste Nieuws. De journalistiek bevindt zich momenteel in een ware staat van Nirvana. Sinds lange tijd kan er weer heel snel “nieuws” de wereld ingestuurd worden om ons, burgers op de hoogte te houden.

Meer lezen

Candid Cumberlege

Brugge is voor de dichter Marcus Cumberlege vanaf 1973 zijn ‘Home Town’.
De stad is de bron van inspiratie voor zijn gedichten en haikus.
Zijn dagelijkse wandelingen naar zijn ‘Places to be’ bevorderen zijn creativiteit.
Straten, gebouwen, bruggen, pleinen, mensen, dieren, bomen, en bloemen zijn constante prikkels voor zijn scheppingsvermogen.

Hoe openhartig kan je zijn?

MO mondiaal nieuws

column Tobias Leenaert

Een paar weken geleden heb ik op Facebook en in het ledenblad van EVA bekend dat ik al een hele tijd thuis zit wegens een soort burn-out. Na vijftien jaar aan het roer te staan van een organisatie die ik mee heb opgericht en die mijn kind was – en nog altijd is – was het even te veel. Ik heb heel wat reacties ontvangen naar aanleiding van dat bericht. Daarin kwam vooral terug dat het “moedig” is om dat allemaal te vertellen.

Dat zette me aan het denken. Over hoe jammer het is dat er blijkbaar moed nodig is om openhartig te zijn. Want dat impliceert natuurlijk dat openheid risico’s inhoudt. We zijn bang dat anderen die openheid slecht zullen ontvangen, ons zullen zien als zwak of incompetent. Ik kan me voorstellen hoe politici bijvoorbeeld best geen enkel moment van zwakte tonen en zo weinig mogelijk in hun emotionele kaarten laten kijken. Ze geloven  – wellicht vaak niet zonder reden – dat hun collega’s als haaien op het bloed zullen afkomen dat ze ruiken. Meer lezen

Verwar solidariteit niet met empathie

DeWereldMorgen.be

Auteur Mathijs van de Sande

Sommigen van ons ‘waren’ vorige week Charlie. Of we waren juist Ahmet. Of zouden we toch niet beter allemaal Nigerianen zijn, op dit moment? Vorige zomer waren we toch ook ‘allemaal Palestijnen’, en een paar maanden terug nog kregen we allemaal geen lucht.

Nieuw is deze uitingsvorm van betrokkenheid bij de slachtoffers van geweld of onderdrukking zeker niet – waren de Parijse studenten in mei ’68 niet allemaal ‘Duitse Joden’? – maar het heeft er alle schijn van dat de immens populaire ‘je suis’-slogan deel uitmaakt van een bredere ontwikkeling. Meer dan tevoren lijken we ons ook met die slachtoffers te willen vereenzelvigen. Het volstaat niet langer om slechts ‘solidair’ te zijn met anderen; nee, we zijn die anderen. We voelen hun pijn en begrijpen hun lijden!

Meer lezen